crookedtraveller:

cats-hate-cops:

Και αφου τωρα ειναι αργά,μια καληνύχτα στη μαμα,τσιγάρο και κουπα καφέ,έχω μεγάλη νύχτα για να σας διηγηθώ μια ιστορία που δε μοιάζει με τις αλλες.Μια ιστορία απο αυτες που η κοινωνία λεει να μη συζητάς.Μια ιστορία απο εκείνες που ειναι καλό να μη λέγονται.Μια ιστορία απο εκείνες που δε πρέπει.

Εισαγωγή.
Πάντα η περίοδος πριν και ύστερα απο τα γενέθλια μου έχει ένα χαρακτήρα πανολεθρίας.Τυγχαινει γενικά να συμβαινει το ένα δεινό πάνω στο άλλο λες και δοκιμάζει το σύμπαν πως θααντιμετωπίσω οτι πιο δύσκολο λίγο πριν ή αφοτου κλείσω άλλον ένα χρονο σε αυτό που ονομάζουμε ζωη.Πριν κι την ημέρα εκείνη συνεβησαν πολλά μα αυτο το κείμενο δεν ανήκει στα πριν μα στα μετά τα πριν ίσως τα ξεφουρνήσω κάποιο βράδυ που παρακάμψω την υπόσχεση μου να μη γινομαι σκουπίδι απο το αλκοολ.Στο ζουμι θα μπω με την κουταλα λοιπον.

Μέρος 1ο.
10 Νοεμβρη,10πμ το πρωι λιγο πριν φύγω για την δουλεία, μαθαίνω απο καλό μου φίλο πως καποιος θρασύδειλος έχει ανεβάσει κάποιο βίντεο σεξουαλικού περιεχομένου σε διασημο site πορνογραφίας με πρωταγωνιστρια εμενα.Κλονισμός και κακό.Μπαίνω μέσα στο δωμάτιο ξυπνάω την αδερφή μου και την παιδική μου κολλητη με την ατακα “Ξυνήστε ειμαι στο *** ”.Το μάτι γαριδα κι ας ειχαν κοιμηθει ενα δυωρο. Σηκώνονται αρων αρων και ντυνονται ενω εγω προσπαθω να ηρεμησω απο τα τρέμουλα και ενημερωνω και την μητερα μου .Φευγουμε στο τμημα της περιοχης ενώ κωμικοποιουμε την υποθεση στον δρόμο με τον φόβο μη μου σαλεψει που για άλλη μια φορά επειδή καποιος αποζητουσε προσοχη με το να προσπαθησει να καταστρεψει την ηρεμια μου.

Φτανουμε στο τμήμα.Μπαίνουμε στο γραφειο του ισογείου , γυναικα αστυνομικος βλεπω και καπως ηρεμώ με την σκεψη οτι δε θα μου επιτεθουν σεξιστικα απο τωρα.Η κοπελα μας παραπεμπει στο “κεφαλι” στον 1ο οροφο και μου λεει καθως απομακρύνομαι πως αν νιωσω άβολα να την φωναξω.Ανεβαινουμε στον 1ο και μπαινω στο γραφειο ενος κυριου με πολιτικα .Εξηγω άλλη μια φορά τι μου συνεβει προσπαθωντας να μη φρικαρω στην επαναληψη αυτη και παμε ,ανοιγει αυλαια στα σεξιστικα ερωτήματα τύπου “ μα καλα και εσυ δε θυμασαι;”. (*Κάπου εδω να σας ανοίξω μια μικρή παρένθεση για το απο πότε είναι το βίντεο , το βιντεο λοιπον ειναι προ διετειας αφού ειχα γυρισει απο σεζον διοτι το μαυρισμα μου ειναι χαρακτηριστικα διαφορετικο απο το τωρινο και τα μαλλια μου βυσσυνι,και ειχα σοβαρό προβλημα με το αλκοολ τοτε διχως να αποποιουμαι καμιας μου ευθυνης κι ας μη θυμαμαι τιποτα .Επισης αλλη μια πληροφορια που θα σας χρειαστει ειναι οτι δε φαινονται μονο δυο ταττου αντιστοιχα και σε μενα και στον συμπρωταγωνιστη μου.) Οχι,απαντησα και συμπληρωσα “γιατι εσεις τις θυμάστε όλες;” ε,εγω δε θυμάμαι ουτε συγκαθεση να τραβηχτει να εδωσα να σας πω την αληθεια λεω και κλεινω την προταση μου.

Με τα πολλα μου λενε πως θα βγαλω και αν βγαλω ακρη με τετοια υποθεση σε κανα χρονο και αλλο τοσο μεχρι να γινει η δικη γιατι έχει πολλές τέτοιες υποθέσεις ο/η εισαγγελεας.Παιρνω οτι πληροφορια μου χρειαζεται και γυρνω σπίτι με τα κορίτσια με την απογοητευση να με κυριαρχει και αποφασισω να βρω καποια ακρη μονη μου. Νομίζω πως πρέπει να έχω κάνει τις μισες προβολες στο βίντεο πιέζοντας με να θυμιθω κα ψαχνοντας καποιο στοιχειο που ισως βοηθήσει. Τζίφος πρέπει να πάρω δραστικότερα μέτρα σκεφτομαι και αποφασίζω να στείλω στη δίωξη email.Η αληθεια είναι πως έβαλα όλη μου την ψυχη διχως σταλα υπερβολής σε αυτό το email μπας και καταλάβει εστω μισος ανθρωπος πως ειναι να θες να ζησεις και να μη μπορεις να σταματησεις να σκεφτεσαι να πεθανεις λογω τετοια σκατιλας που κουβαλα η κοινωνία.

Το άμεσο ενδιαφερον της διωξης με ξαφνιασε ευχαριστα.Με ρωτησαν αν μπορω να παω στα κεντρικα και ειπα ναι ,περιμενα τα κοριτσια να γυρισουν λες και ηξερα τι θα συμβει,θα καταλαβετε μη βιαζεστε.Καπου εδω να τις ευχαριστησω για ολη την στηριξη και το κανενα παραπονο σε ολο αυτο διοτι δεν ελειψαν απο διπλα μου και με κρατησαν ψυχραιμη σε πολλα σημεια.Φτανουμε λοιπον ,παιρνουμε ταυτοτητουλες και τσουπ 13ος οροφος .Αντε παλι διηγηση της ιδιας ιστοριας και καταθεση για μυνηση. Βεβαια λογω της βαρυτητας του ψυχολογικου χαρακτηρα που ειχε το μηνυμα μου βγηκαν στην φορα τα παλια μου καμωματα ,για οσους δε γνωριζουν τα παλια μου καμωματα ειναι κοντα στις 8 καταγεγραμενες αποπειρες και για την μια η διωξη καποτε ειχε ενημερωθει και έτσι η εισαγγελεας έμαθα για μενα πιο γρήγορα δινοντας εντολή να μη φύγω μόνη απο το τμήμα μη τυχον παθω κάτι. Μα εχω την αδερφη μου ,ελεγα και ξαναλεγα καθως εχω πατησει τα κλαμματα ξεροντας πως νομοθετικα ειχα δικιο μα η εισαγγελεας ειχε δωσει αλλες εντολες και ολοι τις εκτελούσαν με τετοια δεξιοτεχνία που παρόλη την αρνηση μου με βαλαν σαν το ποντικι στη φάκα πριν το καταλαβω.

Μη τα πολυλογω ,ξαναβρισκομαι στο τμημα του παλαιο Φαληρου, με την προυποθεση πως θα δωσει καταθεση η αδερφη μου και θα φυγω.Βεβαια η εισαγγελεας εν τελη αποφάσισε πως αν δε δωσει και η μητερα μου εγω δε το κουνάω απο κει ουτε με ευχελαιο.Φερνουν λοιπον αρων αρων την μητερα μου να δωσει καταθεση,στο μεταξυ εγω με τα κοριτσια μεσα στο κρυο και στην κουραση πιανουμε φιλιες με τις εκδειδομενες οπως τις αποκαλεσαν κανοντας ολοι μαζι τσιγαρο στο προαυλιο του τμηματος.Βγαινει η μητέρα μου και μου ανακοινωνει πως θα με δει ενας γιατρος ως τελευταια εντολη εισαγγελεα και θα γυρισω σπιτι επιτέλους. Ελα ομως που στην Ελλαδα δε στελνουν τους γιατρους στο τμηματα αλλα πας εσυ στον γιατρο ,παμε βουνο στον Μωαμεθ.

Μέρος 2ο.
1πμ ,11 Νοεμβριου περιπολικο ,πίτσα και γρήγορα στο δρομοκαίτειο η δικια σας.Μόνη πλέον έχοντας πει τριακοσες φορες την ιστορια αυτη που αυτη τη στιγμη που σας την διηγουμαι ενω εχει περασει εχω παει για κατουρημα απο την συγχηση και το αγχος που μου προκαλει ακομα και ετσι πανω απο 20 φορες στο δυωρο που γραφω,βγαινω απο το περιπολικο και μπαινω στα κεντρικα του δρομοκαίτειου.Για όσους δε γνωρίζουν ειναι ψυχιατρική κλινική .Μπαινω στο γραφείο του γιατρου και αντικρίζω 5-6 ατομα επιτροπη ίσως και 7 αληθεια απο την κουραση εκείνης της μέρας δε μπορω να θυμηθω.Για πες ,μου λεει η μια απο αυτους και ολοι οι αλλοι σημειωναν καθως εγω εξιστορουσα και υστερα απαντουσα σε ερωτησεις περι εμου και του παρελθοντος μου και δινοντας λογαριασμο για το ιστορικο των αποπειρων μου ενω ταυτοχρονα τους εξηγουσα την επιθυμια μου να ζησω μα και να πεθανω διοτι αδυνατω να επιβιωσω σε μια τοσο γεματη κακια κοινωνια.Θα νοσηλευτεις,μου ανακοινωνει εκεινη με τις ερωτησεις ενω πετουν ονοματα χαπιων και κωδικους καθως εγω προσπαθω να μείνω ψυχραιμη στο γεγονος πως δεν εχω επιλογη στην αντιρρηση.

Με οδηγουν λοιπον σε αλλο κτήριο που θα νοσηλευτώ.Μου παίρνουν τα παντα και μου αφηνουν μονο τα τσιγαρα. Με κουμπώνουν μια χουφτα χαπια καπου στα 8 και η μια νοσηλευτρια καθως με βλεπει ετοιμη να βαλω τα κλάμματα μου λεει πως ειναι βιταμινες τα περισσοτερα ,μα δε ξερω ακομα και σημερα κατα ποσο εστεκε ή το ειπε να με καθησυχασει. Κανω δυο τσιγαρα το ενα πανω στο αλλο και νιωθω το σωμα μου να με εγκαταλειπει οποτε μπαινω στο δωματιο νο13 και ξαπλωνω στο κρεβάτι που μου ειχαν ετοιμασει.Με σηκωσαν με χιλια ζορια μετα απο 800 φωνες να σηκωθω να δωσω αιμα και υστερα ξαναπεσα σε ληθαργο μη μπορωντας να κανω αλλιως. Κατα τη μια σηκωθηκα και ζητησα το σταθερο για να παραγγειλω καφε ,μου απαγορευοταν να παω περα απο τα παγκακια που ηταν διπλα στο γραφειο λογω εισαγγελικης εντολης και ετσι καθισα στο πιο γωνιακο και καθως τελειωνα το πακετο μεχρι να έρθει ο καφες μου παρατηρουσα τους συναδελφους μου στην τρέλα.

Ηρθε ο καφες μου εκανα αλλο μισο πακετο εφαγα μια τυροπιτα και κουμπωσα τα πρωινα μου χαπια πριν τα μεσημεριανα μου.Μπηκα μέσα στο σαλονι,έκανα αλλο ενα τσιγάρο ,πήρα και τα μεσημεριανα μου χαπια και υστερα επεσα ξανα για υπνο μη μπορωντας παλι να ελεξω το σωμα μου.

Η ζωη στο ψυχιατρειο ειναι απλη. Εξετασεις,πρωινο,χαπια,γιατρος,μεσημεριανο,χαπια,βραδινο,χαπια.Καπου στα ενδιαμεσα εχει επισκεπτηρια καφέ που παρηγγελνα απο το σταθερο στο παγκακι εξω απο το γραφειο των νοσηλευτων λογω εντολης,2 πακετα τσιγαρα το πρωι-μεσημερι,1 το βραδυ.Που και που αν αδυνατεις να σηκωθεις απο την χουφτα των χαπιων το πρωι γραφουν πως εισαι μη συνεργασιμος.Η γιατρος σε ξεπεταει πιο γρηγορα απο μικροαστο στο κρεβατι που σε βλεπει σα κρεας.Οι νοσηλευτες χωριζονται σε καλους και κακους και αναλογα το ποσο θα κατσεις μεσα μαθαινεις το προγραμμα τους.Κανεις μπανιο συγκεκριμενες ωρες και οχι μερες εφημεριας. Τα καλλυντικα ειναι λογος να γραφτεις ως μη υπακουη .Τα επισκεπτηρια ειναι καλυτερα απο εξταση.Θα ερθουν ανθρωποι που σε αγαπουν,ανθρωποι που σε λυπουνται μα και εκεινοι που θα σε προδωσουν οσο εσυ εισαι μεσα.Τα βαζεις με τον εαυτο σου που δεν ελεγχεις το σωμα σου και θυμωνεις που εχεις κενα μνημεις και εχεις χασει τις μερες.Χαιρεσαι με πραγματα σα τις σοκολατες .Μαθαινεις γιατι ειναι ο καθενας μεσα.Ολοι ειναι φιλοι σου οταν εχεις τσιγαρα οπως στο δημοτικο οταν εχεις τσιχλες.Μαθαινεις πως να διαχειριζεσαι τον καθενα και ποιες ωρες ειναι ησυχες να κατσεις στο σαλονι.Βλεπεις mad και ακους μηδενιστη και snik το βραδυ στη τηλεοραση πριν κοιμηθειτε.Κανετε αστεια για των αριθμο των χαπιων και γελατε με την μοιρα σας.Με μεγαλεια μαεστρια γινεσαι ακραια καλος ηθοποιος και χαμελεοντας σε καθε κατασταση που δε συμφερει η σε συγχιζει.Ολα αυτα μεχρι μια μερα να συνηδειτοποιησεις πως δεν εχουν σκοπο να σε βγαλουν απο εκει μεσα στα κοντα οποτε τελος οι καλοι τροποι υπογραφες 2 συγγενικων ατομων και γρηγορα εξω .

Μέρος 3ο.
30 Νοεμβριου πλεον ,12 μερες υστερα απο το εξητηριο μου και ακομα ψαχνουμε το εκτρωμα που εξαιτιας του βιωσα καθε προταση που διαβασατε.Και σας ρωτω,εσας που εισαστε υγειεις κατα ποσο αξιζει ενας ανθρωπος εκει που πινει τον καφε του το πρωι πριν παει στη δουλεια ενω δεν πειραζει κανεναν να βιωνει κατι τετοιο; Και πως επανερχεται; Θα σας απαντησω εγω σε αυτο.Στη κλινικη μεσα εμαθα πως να πνιγω καθε συναισθημα μη τυχον και κανω κατι που καταγραφει ξανα και μεινω κι αλλο .Βεβαια πριν απο αυτο το μονο που εχεις ειναι οργη.Υστερα βλεποντας πως εχεις δεμενα χερια και κανεναν εκει να σε βοηθησει ουσιαστικα καθως το βιντεο ξανανεβηκε αποφασιζεις να ζησεις με αυτο ,με οτι εχεις,με τον εαυτο σου.Μπορω να πω πως ευχαριστω το καθικι εκεινο που με εβαλε σε ετουτο το τριπακι γιατι βγαινοντας απο αυτο εμαθα κατι που προσπαθω να φτασω εστω και στο ελαχιστο χρονια, να αγαπω εμενα . Εχασα πολλους ανθρωπους απο διπλα μου υστερα απο αυτο το βιντεο,ακουσα πολλα σχολια,και σιγουρα ειναι αλλα τοσα που δεν ακουσα .Μα ετσι για το γαμωτο μια φορα επρεπε να ξερετε πως εχουν ακριβως τα πραγματα .

Θα ηθελα να νιωσετε ντροπη. Ντροπη ολοι εσεις που κανετε θυματα τετοιων περιστατικων να νιωθουν ενοχα.Ντροπη που τα εχετε φημωσει γιατι νιωθουν πως ειναι βρωμικα.Ορκιζομαι να μη το βουλωσω και να μην αφησω μερα διχως να ψαχνω και να πολεμαω για το δικιο μου,για το δικιο ολων εκεινων που βρεθηκαν σε τετοιο γολγοθα.Ντροπη σε καθε αστυνομικο,νοσηλευτη,γιατρο που κανει την κατασταση πιο δυσκολη.Ντροπη σε καθε μαλακα που θα σας συμβουλεψει και θα σας πει οτι επρεπε να εχετε προσεξει.Στα δικα σας τα παππουτσια δε μπηκε ποτε κανεις μειτε θα μπει ,μη σωσει και μπει βασικα!

Το κειμενο αυτο ειναι κατι σα ξεμπροστιασμα του πως η κοινωνια μας αντι να τρεξει να βρει τον θυτη κλειδωνει το θυμα ειναι πιο ευκολο βλεπετε.Για οσους βιαζεστε να πειτε πως αυτοπροβαλλομαι δεν εχω τιποτα να κερδισω απο το να σας λεω ποσο παραδοξα εγινα διασημη πορνοσταρ διχως την συγκαταθεση μου ,το κειμενο αυτο ειναι επιτελους μια φωνη απο αυτες που η κοινωνια φημωνει.Το κειμενο αυτο δεν ανηκει σε σας μα σε ολες εκεινες και εκεινους που κρεμασατε ταμπελες διχως να ξερετε την ιστορια γιατι το κειμενο αυτο ειναι μια ιστορια απο εκεινες που δε πρεπει.

-Γεραλντίνα.

ΥΓ. ενα μεγαλο ευχαριστω στη διωξη και τους ανθρωπους μου που με στηριζουν σε ολο αυτο το τσιρκο .

https://geradinesmew.blogspot.com/2018/11/not-story-they-like-listening-to.html

❤️

(via cats-hate-cops)

(Source: sunflowerseedsandscience, via skatamefraouless)

whenn-we-die:

Ένα από τα πιο σημαντικά -κατα την γνώμη μου-, κείμενα που έχουν γραφτεί! Κάντε μια χάρη στον εαυτό σας και αφιερωστε του μερικά λεπτά!

”Να κοιμάσαι νωρίς. Η μέρα ξεκινάει από το βράδυ.

Πριν πας για ύπνο να έχεις οργανώσει την επόμενη μέρα. Με χαρτί και μολύβι. Μην την αφήνεις στην τύχη. Οι μέρες γίνονται μήνες και οι μήνες γίνονται χρόνια. Μια φορά ζεις. Τίμα την.

Να έχεις τετράδιο με στόχους. Να το τηρείς ευλαβικά. Να τους σκαλίζεις και να τους ξαναγράφεις. Αυτοί είναι ο μπούσουλας της ζωής σου. Γενικά να γράφεις. Σου κάνει καλό. Αλαφραίνει την ψυχή σου.

Να ξυπνάς νωρίς. Πολύ νωρίς. Εάν το μυαλό σου θέλει να χουζουρέψει να μην το ακούς. Να μάθεις να μη διαπραγματεύεσαι με το μυαλό σου. Να περνάει το δικό σου.

Να κοιτάς τον εαυτό σου στον καθρέφτη και να του χαμογελάς. Και να του μιλάς όμορφα. Φίλος σου είναι. Ο καλύτερος που έχεις.

Να κατεβαίνεις για περπάτημα ή για τρέξιμο όπου κι αν μένεις. Τουλάχιστον για 20λεπτά. Ζεσταίνει τις μηχανές σου.

Να ακούς κάτι την ώρα που περπατάς. Εμπνευσμένες ομιλίες. Εμπνευσμένους ανθρώπους.

Μ’ένα σμπάρο 2 τρυγόνια. Να χαμογελάς σε αυτούς που συναντάς. Να τους λες καλημέρα. Κι ας μη σου λένε. Κάποιο λόγο θα’χουν.

Να κοιτάς την ομορφιά τριγύρω σου. Παντού υπάρχει. Να φτιάχνεις ένα όμορφο πρωινό. Όχι μόνο για σένα.

Να μπαίνεις στο ντους και να το απολαμβάνεις. Να αφήνεις τις σκέψεις έξω.

Να ντύνεσαι όμορφα.

Να φροντίζεις τον εαυτό σου σαν να ήταν ο σημαντικότερος άνθρωπος στον κόσμο. Είσαι. Απλά δε στο’παν.

Να βρίσκεις 15 λεπτά για να διαβάζεις. Κάθε μέρα. Περιόρισε τα social. Μην ανοίξεις τηλεόραση. Είναι ψέμα ότι δεν υπάρχει χρόνος. Εσύ θα τον βρεις. Κανείς δεν στον χαρίζει.

Όπως και τη ζωή.

Να πηγαίνεις στη δουλειά σου με κέφι. Ακόμα κι αν δεν τη γουστάρεις. Αν χρειαστεί να βρεις άλλη. Όσο είσαι εκεί όμως να την τιμάς. Έτσι τιμάς τον εαυτό σου.

Να παραδίδεις 10Χ τον μισθό σου. Ακόμα κι αν είναι μικρός. Για σένα το κάνεις.

Να δουλεύεις ομαδικά. Και να ζεις συλλογικά. Δεν γίνεται αλλιώς.

Να τρως δεκατιανό. Να σε προσέχεις σαν τα μάτια σου. Μια μπανάνα, ή ένα μήλο. Μην παραμυθιάζεσαι. Εύκολο είναι.

Να κάνεις παρέα με τους καλύτερους. Αυτούς που έχουν κάτι παραπάνω από σένα. Αυτό που θέλεις. Μην τους φοβάσαι. Μην τους ζηλεύεις. Αυτοί θα σε πάνε παραπάνω. Γίνεσαι αυτός που κάνεις παρέα. Βάλε τον πήχυ ψηλά.

Να χαίρεσαι με τη χαρά του άλλου.

Να πίνεις μπόλικο νερό.

Και να αναπνέεις βαθιά. Να φουσκώνει η κοιλιά σου όταν το κάνεις. Κι ας μην είναι της μόδας.

Να βλέπεις λιγότερο τηλεόραση. Μια ώρα να κόψεις τη μέρα έχεις γλιτώσει 360 ώρες, δηλαδή 9 εργάσιμες εβδομάδες. Όταν οι άλλοι θα έχουν 12 μήνες εσύ θα έχεις 14.

Να μην πιστεύεις στην τύχη. Εσύ τη φτιάχνεις. Χώνεψέ το και θα αλλάξει όλη σου η ζωή.

Να τη ζεις τη ζωή. Όταν γελάς να γελάς. Όταν κλαις να κλαις, όταν πονάς να πονάς. Δεν είσαι από πορσελάνη. Δεν θα σπάσεις. Οι πορσελάνες είναι για τη βιτρίνα.

Να περνάς χρόνο με τον εαυτό σου. Μην το φοβάσαι. Δεν είναι μοναξιά. Είναι κακό να μην μπορείς να κάτσεις μόνος σου μαζί του και να πρέπει να’χει κάτι πάντα ανοιχτό. Σαν να’χεις μουσαφίρη και να τον παρατάς μόνο. Όλες οι λύσεις είναι μέσα σου. Στο μυαλό σου και στην καρδιά σου. Χαμήλωσε το θόρυβο. Κλείσε τη φασαρία και θα σου φανερωθούν. Ο Θεός είναι μέσα σου λένε. Αυτό εννοούν.

Να χρησιμοποιείς και το μυαλό σου και την καρδιά σου. Εσύ θα βρεις πότε το ένα και πότε το άλλο. Σαν τον καλό μάγειρα που ξέρει πότε να βάλει αλάτι και πότε πιπέρι.

Να σε βγάζεις βόλτα. Να σε πηγαίνεις σινεμά. Κι όπου αλλού γουστάρετε. Να νιώσεις ότι σε αγαπάς και σε τιμάς. Δεν το ξέρεις. Η ζωή σου είναι η σχέση σου με τον εαυτό σου.

Μη σκοτίζεσαι για τις γνώμες των άλλων. Να τις ακούς. Αλλά πρώτα να ακούς τη δική σου. Να κλείνεις τα μάτια και να ονειρεύεσαι.

Να κάνεις πάντα μια καλή πράξη. Να βοηθάς τους τριγύρω σου. Ειδικά αυτούς που δεν ξέρεις. Η οικογένειά σου δεν σταματάει στα παιδιά σου. Όλοι είναι οικογένειά σου. Έτσι μόνο θα ευτυχήσεις. Δεν γίνεται αλλιώς.

Να κρατάς ημερολόγιο με τις ομορφιές της ζωής. Κάθε μέρα έχει τουλάχιστον 100. Να τις γράφεις όλες. Άμα δεν τις γράφεις φεύγουν. Θαύματα τα λέει ο Δάσκαλός μου. Το ότι περπατάς είναι ένα από αυτά. Γράψτο. Μην το προσπερνάς.

Μην κουτσομπολεύεις. Κοίτα τη δουλειά σου. Μόνο τον εαυτό σου ορίζεις.

Να την ψάχνεις. Να ρωτάς. Να διαβάζεις. Να μην πιστεύεις όλα όσα νομίζεις.

Να εξελίσεσαι κάθε μέρα. Μέχρι την τελευταία σου.

Να αγαπάς το διπλανό σου. Πρώτα όμως να αγαπάς τον εαυτό σου. Δεν έχεις άλλο. Μη γελιέσαι. Μόνος έρχεσαι και μόνος φεύγεις από τον κόσμο αυτό. Χωρίς τα παιδιά σου. Χωρίς το αμάξι σου. Χωρίς τα λεφτά σου.

Μόνο η αγάπη χωράει στις αποσκευές σου. Αυτή που πήρες και αυτή που έδωσες.

Μόνο αγάπη υπάρχει.

Γι’ αυτό είσαι εδώ.”

(via aneparkeia)

romantically-chaotic:

Εσύ θα πετούσες ποτέ το σουβλάκι σου για να φας μπάμιες; 🙄

omnisblog:

Ανταρκτικη.Τι σκατα ποσο μπορει να σε πληγωσει ενας πιγκουίνος

smile-cause-someone:

tu-me-manques06:

Μαμά, Μπαμπά,

μεγάλωσα

και μετακόμισα σε ένα φωτεινό σπίτι αντί να αγαπήσω κάποιο υπόγειο

και τρώω σε αλουμινόχαρτα γιατί τα πιάτα είναι πελώριες στοίβες στο νεροχύτη

και βαρέθηκα τα μακαρόνια

και δεν έχω αγγίξει σκούπα ακόμα,

αλλά οι φίλοι μου έρχονται συχνά

και κοιμούνται και στους καναπέδες μου παρ’ όλα αυτά

και βλέπουμε ταινίες μέχρι το πρωί

και βγαίνουμε και πίνουμε και γινόμαστε λιώμα

και κοιμάμαι 3 ώρες τη μέρα

και σπάνια κοιμάμαι σπίτι μου

και αφήνω επίτηδες το ασύρματο να ξεφορτίσει για να μην με ψάχνετε εκεί

και παω supermarket και θέλω 20 λεπτά να αποφασίσω ποιά χαρτομάντιλα προτιμώ

και δεν είναι εκείνος εδώ,

αλλά έχω ανθρωπους που με προσέχουν πολύ

και εκείνος έρχεται μία φορά το μήνα

και η πόλη είναι πιο όμορφη το βράδυ

και κάθομαι στο μπαλκόνι και γράφω το δικό μου βιβλίο

έχοντας στο τέρμα τη μουσική που λατρεύετε και εσείς

με θέα τη θάλασσα και το σταθμό των τρένων

και αναπολώ τις διαδρομές με το αμάξι.

Και όσο μέναμε μαζί όλο φώναζα “θέλω να φύγω από αυτό το σπίτι”

και όλο ψάχνω αφορμές για να γυρίσω πλέον.

Όχι για το σπίτι και τις ανέσεις,

άλλωστε λατρεύω το δικό μου χάος.

Απλά, να.

Ώρες ώρες μου λείπει να υπάρχετε στο δίπλα δωμάτιο.

Έλεγα συνέχεια πως θέλω να φύγω,

να περάσω κάπου μακριά,

μακριά από εσάς,

από ευθύνες και από συνεχή πίεση και άγχος.

Τα κατάφερα.

Έφυγα.

Είμαι πλέον πιο χαρούμενη,

πιο ήρεμη,

έτσι μου λένε όλοι.

Αλλά νομίζω όταν είμαι μόνη κλαίω πιο συχνά.

Το αγαπημενο μου ποστ

(Source: melissa-officinaliss, via smile-cause-someone)

nitrogen:

im sad and i want sex

(via epipothisis)

solmeister13:

Άκουσε με και άκουσε με καλά.

Οι άνθρωποι οι οποίοι στο λένε αυτό προσπαθούν να βοηθήσουν, με το λάθος τρόπο μεν, αλλά προσπαθούν, ίσως με τη σκέψη των δικών τους γονιών στο κεφάλι. Εγώ θα σου πω το εξής, το αν θα το κάνεις είναι στο χέρι σου και πάντα εκεί θα είναι, καμία συμβουλή μόνη της δε θα σε σώσει.

Αλλά να ξέρεις πως αυτό σημαίνει πως ο μόνος που θα βγει χαμένος θα είσαι εσύ και εσύ σημαίνεις για τον κόσμο πολύ περισσότερα απ’ όσα φαντάζεσαι. Δε θα στεναχωρηθούν μόνο οι γονείς και οι γύρω σου, θα στεναχωρηθεί ο μελλοντικός μεγάλος έρωτας που σε περιμένει, θα στεναχωρηθεί ένας αδερφικός φίλος που ακόμα δεν έχεις γνωρίσει και μια φωτογραφία σε ένα μουσικό φεστιβάλ γεμάτη μισομεθυσμένες χαρούμενες φάτσες θα έχει ένα χαμόγελο λιγότερο.

Μη ζήσεις για τους γονείς σου, ζήσε για σένα, ζήσε για κάθε μικρό πράγμα που σε κάνει να χαμογελάς, ζήσε για να φοράς μεθαύριο τις ουλές σου με περηφάνια, ζήσε για να αποδείξεις στον εαυτό σου ότι αξίζεις περισσότερα απ’ όσα προσπαθεί να σε πείσει ότι αξίζεις…

Ζήσε για μένα, γιατί ενώ δε σε ξέρω, δε θέλω να φανταστώ ένα σύμπαν χωρίς εσένα.

Ζήσε.

mar2302:

Και όταν όλοι σε θέλουν για να σε εκμεταλλευτούν, θυμήσου εμένα που σε ήθελα για να γελάμε.

(Source: comeasyouare-23, via misw-ta-vradia)